Podziel się, , Google Plus, Pinterest,

Drukuj

Opublikowano w:

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej – ADHD – jak rozpoznać u dziecka?

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD) w dużym stopniu wpływa na zaburzone funkcjonowanie społeczne, przez co dzieci rzadziej i trudniej osiągają sukcesy szkolne. Zdiagnozowanie tej formy trudności jest bardzo ważne, ponieważ nieleczone może prowadzić do negatywnych skutków. U osoby dorosłej mogą pojawić się zachowania agresywne, odbiegające od panujących norm społecznych (zachowanie buntownicze), większa skłonność do uzależnień od środków psychoaktywnych, zaburzenia lękowe, depresja. Powikłania wpływają na życie osoby dotkniętej problemem, ale również na funkcjonowanie osób bliskich.  

Dziecko z ADHD potrzebuje odpowiedniej pomocy już od najmłodszych lat, dlatego ważne jest żeby ta diagnoza została postawiona jak najszybciej i jak najszybciej zostały zastosowane środki pomocy.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej- to zespół, w którym występują trudności w utrzymywaniu uwagi oraz łatwe jej rozproszenie. Dodatkowo występuje niepokój ruchowy i nadmierna ruchliwość, impulsywność. Wszystkie objawy prowadzą to trudności w funkcjonowaniu społecznym.

Objawy ADHD 3 podgrupy:

Zaburzenia koncentracji uwagi:

  • Trudności ze skupieniem uwagi przez dłuższy okres czasu
  • Trudności ze skupieniem uwagi na jednym zadaniu, na jego pełnej realizacji
  • Łatwość w rozproszeniu uwagi nawet niewielkim bodźcem
  • Uciekanie myślami, wyłączanie się
  • Odkładanie realizacji zadań na później
  • Często uciekają w fantazjowanie
  • Trudności w rozumieniu poleceń i obserwacji
  • Łatwo się zniechęcają
  • Problemy w organizowaniu sobie zadań i aktywności

Nadmierna aktywność:

  • Gwałtowne ruchy rąk i stóp
  • Trudności w utrzymaniu pozycji siedzącej (np. wstaje z ławki, chodzi po klasie)
  • Trudności w utrzymaniu oczekiwanej dyscypliny (hałaśliwy, gadatliwy)
  • Trudności z oczekiwaniem na nagrodę
  • Trudności z przestrzeganiem panujących norm

Impulsywność:

  • Dziecko udzieli odpowiedzi na pytanie przed skończeniem pytania
  • W różnych sytuacja grupowych, zabawach nie potrafi spokojnie czekać na swoją kolej
  • Często przerywają wypowiedzi innych osób
  • Mówi bez zastanowienia się

   Przyczyny:

Czynnik genetyczny: dziedziczenie ryzyko aż 50 %

Czynnik psychospołeczny: nieprawidłowe funkcjonowanie rodziny, choroby rodzinne, uzależnienia, niezaspokajanie potrzeb dziecka, brak konsekwencji wychowawczych.

Czynniki okołoporodowe: urazy powstałe podczas trwania ciąży lub podczas porodu, nieprawidłowe postępowanie matki (narkotyki, tytoń, alkohol podczas trwania ciąży), różnego rodzaju infekcje, wirusy przebyte przez matkę podczas ciąży

Zaburzenia towarzyszące:

  • Zaburzenia opozycyjna- buntownicze- osoby charakteryzują się niezrównoważeniem emocjonalnym tj. są drażliwe, często się kłócą, są labilne emocjonalnie (zmienność nastroju). Przewaga stanów negatywnych, uczucie złości, gniewu. Odmowa pełnienia ról i obowiązków oraz bunt skierowany do panujących norm.
  • Zaburzenia zachowania-nieprzestrzeganie podstawowych praw innych, łamanie norm i reguł społecznych
  • Dysleksja czyli zaburzenie tempa czytania oraz trudności w rozumieniu tekstu oraz dysgrafia przez co dziecko mimo znajomości zasad pisania popełnia liczne błędy ortograficzne
  • Zaburzenia lękowe
  • Epizody depresyjne
  • Tiki- jest to mimowolny ruch ciał. Może obejmować jednen lub kilka części ciała (głównie są to obszary twarzy i rąk). Utrwalone tiki mogą stać się uciążliwe i wpływać na funkcjonowanie i  jakość życia . Występowanie tików często związane jest z odczuwaniem silnego pobudzenia emocjonalnego.
  • Tendencja do zażywania substancji psychoaktywnych
  • Skłonność do uzależnień

70% osób cierpiących na ADHD ma dodatkowe zaburzenia.

Leczenie:

  • Psychoedukacja- w terapię często włączane są całe rodziny
  • Ważna jest akceptacja występowania choroby
  • Koncentracja na zarządzaniu, planowaniu czasu poszczególnych aktywności
  • Nauka wykonywania jednej czynności w danym przedziale czasowym
  • Wzrost umiejętności interpersonalnych, nawiązywanie kontaktów z rówieśnikami, nauka adekwatnej komunikacji z ludźmi
  • Techniki efektywnego rozpoczynania i kończenia zadań
  • Rozumienie emocjonalne
  • Radzenie sobie z gniewem

Autor artykułu
Więcej o leczeniu ADHD można przeczytać na stronie MindMed.
 

Podziel się, , Google Plus, Pinterest,

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *